1950 ലെ ഫിഫ വേൾഡ് കപ്പിൽ ഇന്ത്യ സ്വീഡൻ, ഇറ്റലി, പരഗ്വേ എന്നിവരോടൊപ്പം ഗ്രൂപ്പ് 3 ലായിരുന്നു വന്നത്.
ഓരോ നാല് വർഷം കൂടുമ്പോഴും ഫിഫ വേൾഡ് കപ്പ് തുടങ്ങുന്ന സമയത്ത് ഇന്ത്യയിലെയും ലോകത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലെയും ഫുട്ബോൾ പണ്ഡിതന്മാർ ഒരേ ചോദ്യം തന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും ചോദിക്കും — ഇന്ത്യ ഒടുവിൽ ഫിഫ വേൾഡ് കപ്പിൽ എപ്പോഴാണ് കളിക്കാൻ പോകുന്നത്?
ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ജനസംഖ്യയുള്ള രാജ്യം ആയിട്ടും സ്വാതന്ത്ര്യം നേടിയതിനു ശേഷം ഇന്നുവരെ വേൾഡ് കപ്പ് എന്ന സ്വപ്നം സാക്ഷാത്കരിക്കാനാകാതെ പോയത് ശരിക്കും വേദനിപ്പിക്കുന്ന കാര്യമാണ്. പക്ഷേ ഇന്ത്യൻ ഫുട്ബോളിന്റെ പൂർത്തിയാകാത്ത ചരിത്രത്തിൽ ഇന്നും തലമുറകളെ പിന്തുടരുന്ന ഒരു ചോദ്യം ബാക്കി നിൽക്കുന്നു.
1950 ലെ ഫിഫ വേൾഡ് കപ്പിൽ ഇന്ത്യ കളിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ എന്തായേനെ?
ലോക ഫുട്ബോളിലെ ഏറ്റവും വേദനിപ്പിക്കുന്ന “സംഭവിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ…” കഥകളിൽ ഒന്നായി ഇത് ഇന്നും തുടരുന്നു. സോഷ്യൽ മീഡിയയോ, കിടിലൻ ലീഗുകളോ, കോടികൾ മറിയുന്ന ഫുട്ബോൾ ലോകമോ ഒന്നുമില്ലാത്ത കാലത്ത് തന്നെ ഇന്ത്യ ഫിഫ വേൾഡ് കപ്പിന് യോഗ്യത നേടിയിരുന്നു.
വർഷങ്ങളോളം “ചെരിപ്പില്ലാതെ കളിക്കണമെന്നായിരുന്നു ഇന്ത്യയുടെ ആവശ്യം, അതുകൊണ്ടാണ് കളിക്കാൻ അനുവദിക്കാത്തത്” എന്ന കഥ ആളുകൾ വിശ്വസിച്ചു, തലമുറകളിലൂടെ അത് പടർന്നു. പക്ഷേ യഥാർത്ഥ സംഭവം അതിലും കുഴപ്പമുള്ളതായിരുന്നു. ആ കഥ ശരിക്കും സത്യമാണോ, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു മിത്ത് മാത്രമായിരുന്നോ എന്ന് ഇന്ന് നമുക്ക് നോക്കാം.
1950 വേൾഡ് കപ്പ് ഇന്ത്യക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു വലിയ അവസരമായിരുന്നു. ഇത്രയും വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും ലോക ഫുട്ബോളിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ വേദിയിൽ ഇന്ത്യൻ ദേശീയഗാനം ഇന്നുവരെ മുഴങ്ങിയിട്ടില്ല.
മനുഷ്യരാശിയുടെ ഏറ്റവും വലിയ കായിക ആഘോഷത്തിന് മുമ്പായി, പഴയ ഓർമ്മകളിലൂടെ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കാം , എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇന്ത്യ 1950 ലെ ഫിഫ വേൾഡ് കപ്പിൽ പങ്കെടുത്തില്ല?
1950 ലെ ഫിഫ വേൾഡ് കപ്പിന് ഇന്ത്യ എങ്ങനെ യോഗ്യത നേടി?
ഇന്ത്യ ബർമ്മ, ഇൻഡോനേഷ്യ, ഫിലിപ്പീൻസ് എന്നീ രാജ്യങ്ങളോടൊപ്പമായിരുന്നു യോഗ്യതാ ഗ്രൂപ്പിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത്. പക്ഷേ ആ മൂന്ന് ടീമുകളും യോഗ്യതാ മത്സരങ്ങളിൽ നിന്ന് പിന്മാറി. അതോടെ ഇന്ത്യക്ക് ഒരു മത്സരം പോലും കളിക്കാതെ നേരിട്ട് വേൾഡ് കപ്പിലേക്കുള്ള ടിക്കറ്റ് ലഭിച്ചു.
ബർമ്മ 1950 തുടക്കത്തിലായിരുന്നു ആദ്യ ഔദ്യോഗിക മത്സരം കളിച്ചത്. രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിന് ശേഷം ഫിലിപ്പീൻസ് പൂർണ്ണമായും തകർന്ന അവസ്ഥയിലായിരുന്നു. ഇൻഡോനേഷ്യയാകട്ടെ ദേശീയ വിപ്ലവത്തിന് ശേഷം പുതുതായി ഉയർന്ന് വരികയായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് ഈ മൂന്ന് രാജ്യങ്ങളും പങ്കെടുക്കാതിരുന്നത്. ഇന്നുവരെ ഇന്ത്യ ഫിഫ വേൾഡ് കപ്പിന് യോഗ്യത നേടിയ ഏക അവസരവും അതായിരുന്നു.
ഡ്രോ റിയോ ഡി ജനീറോയിൽ വെച്ചായിരുന്നു നടന്നത്. ഇന്ത്യയെ സ്വീഡൻ, ഇറ്റലി, പരഗ്വേ എന്നിവരോടൊപ്പമാണ് ഗ്രൂപ്പിലാക്കിയത്. പക്ഷേ പിന്നീട് ഓൾ ഇന്ത്യ ഫുട്ബോൾ ഫെഡറേഷൻ (AIFF) പല കാരണങ്ങളും ചൂണ്ടിക്കാട്ടി ടൂർണമെന്റിൽ നിന്ന് പിന്മാറി. ഇന്ത്യയ്ക്ക് പുറമെ സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ, 1934 ലെ ഫൈനലിസ്റ്റുകളായ ചെക്കോസ്ലോവാക്യ, 1938 ലെ ഫൈനലിസ്റ്റുകളായ ഹംഗറി തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങളും പിന്മാറിയിരുന്നു.
ബ്രസീലിയൻ ഫുട്ബോൾ ഫെഡറേഷനുമായുള്ള പ്രശ്നങ്ങൾ കാരണം അർജന്റീനയും പങ്കെടുക്കാൻ വിസമ്മതിച്ചു. യൂറോപ്പിൽ നിന്ന് ഓസ്ട്രേലിയയും ബെൽജിയവും “ഞങ്ങളുടെ ടീം ഇത്ര വലിയ ടൂർണമെന്റിന് ഇനിയും തയ്യാറായിട്ടില്ല” എന്ന കാരണം പറഞ്ഞ് പിന്മാറി.
1950 വേൾഡ് കപ്പിനേക്കാൾ 1952 ഹെൽസിങ്കി ഒളിമ്പിക്സിനായിരുന്നു AIFF കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം നൽകിയിരുന്നത്
സ്വാതന്ത്ര്യം നേടി വെറും ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ തന്നെ സയ്യിദ് അബ്ദുൾ റഹീമിന്റെ കീഴിൽ ഇന്ത്യൻ ടീം 1948 ലെ ലണ്ടൻ ഒളിമ്പിക്സിൽ ഗംഭീര പ്രകടനം കാഴ്ചവെച്ചു.
സാരംഗപാണി രാമൻ ഗോൾ നേടി ഇന്ത്യ ഫ്രാൻസിനെതിരെ 1-1 ന് സമനില പിടിച്ചു. പക്ഷേ അവസാന നിമിഷത്തിൽ ബോർഡോ മിഡ്ഫീൽഡർ റെനെ പെർസിലോൺ നേടിയ ഗോളിലൂടെ ഫ്രാൻസ് ജയിച്ചു.
പരാജയപ്പെട്ടെങ്കിലും ഇന്ത്യയുടെ പ്രകടനം ലോകശ്രദ്ധ നേടി. ടീം കിംഗ് ജോർജ് ആറാമനെ കാണാനും ക്ഷണം ലഭിച്ചു. അതിന് പിന്നാലെ AIFF ന് ഒളിമ്പിക്സാണ് വേൾഡ് കപ്പിനേക്കാൾ വലിയ വേദിയെന്ന വിശ്വാസം ശക്തമായി. കാരണം അന്ന് ഫിഫ വേൾഡ് കപ്പ് ചരിത്രത്തിലെ നാലാമത്തെ ടൂർണമെന്റ് മാത്രമായിരുന്നു. കൂടാതെ പല രാജ്യങ്ങളും അതിൽ നിന്ന് പിന്മാറുകയും ചെയ്തിരുന്നു.
അന്നത്തെ ഇന്ത്യൻ ഫുട്ബോൾ ടീമിന്റെ ക്യാപ്റ്റനായ Sailen Manna പിന്നീട് പറഞ്ഞത് ഇങ്ങനെയായിരുന്നു:
“അന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് വേൾഡ് കപ്പിനെ കുറിച്ച് വലിയ ധാരണയൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഞങ്ങൾക്ക് ഒളിമ്പിക്സായിരുന്നു എല്ലാം. അതിനേക്കാൾ വലുതായി മറ്റൊന്നും തോന്നിയിരുന്നില്ല.”
AIFF സാമ്പത്തികവും യാത്രാസംബന്ധമായ ബുദ്ധിമുട്ടുകളും കാരണമായി ചൂണ്ടിക്കാട്ടി.
ബ്രസീലിലേക്കുള്ള യാത്രയ്ക്ക് ഏകദേശം ഒരു ലക്ഷം രൂപ ചെലവ് വരുമെന്നാണ് ഓൾ ഇന്ത്യ ഫുട്ബോൾ ഫെഡറേഷൻ (AIFF) കണക്കുകൂട്ടിയത്. 1950 കാലത്ത് അത് ഏകദേശം 21,000 ഡോളറിന് തുല്യമായിരുന്നു.
ഏഷ്യയിലെ മറ്റു രാജ്യങ്ങൾ പലതും പങ്കെടുക്കാതിരുന്നതോടെ, ഏഷ്യയെ പ്രതിനിധീകരിക്കാൻ ഇന്ത്യ വരണമെന്നായിരുന്നു ബ്രസീലിനും ഫിഫയ്ക്കും വലിയ ആഗ്രഹം. അതിനാൽ യാത്രാചെലവിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം വഹിക്കാമെന്നും അവർ വാഗ്ദാനം ചെയ്തു.
ഇതുകൂടാതെ ഐ.എഫ്.എ ബംഗാൾ, മൈസൂർ ഫുട്ബോൾ അസോസിയേഷൻ പോലുള്ള സംസ്ഥാന അസോസിയേഷനുകളും ചിലവ് വഹിക്കാൻ തയ്യാറായി മുന്നോട്ട് വന്നു.
പക്ഷേ ഇന്ത്യയിൽ നിന്ന് ബ്രസീലിലേക്ക് കടൽമാർഗം പോകാൻ ആഴ്ചകൾ വേണ്ടിവരും എന്നതും AIFF പറഞ്ഞ പ്രധാന കാരണങ്ങളിലൊന്നായിരുന്നു. അറ്റ്ലാന്റിക് സമുദ്രം കടന്നുള്ള ആ ദീർഘ യാത്രയിൽ കളിക്കാർക്ക് കടൽക്ഷീണം വരുമെന്നും, ടൂർണമെന്റ് തുടങ്ങും മുമ്പേ താരങ്ങൾ തളർന്നുപോകുമെന്നുമായിരുന്നു അധികൃതരുടെ ഭയം.
അതിനുപുറമേ, അന്താരാഷ്ട്ര ഫുട്ബോളിൽ പോലെ 90 മിനിറ്റ് മത്സരങ്ങളല്ല ഇന്ത്യയിലെ ആഭ്യന്തര ലീഗുകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത്. ഇവിടെ സാധാരണയായി 70 മിനിറ്റ് മത്സരങ്ങളായിരുന്നു നടന്നിരുന്നത്. അതിനാൽ താരങ്ങളുടെ ഫിറ്റ്നസിനെ കുറിച്ചും ആശങ്ക ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഇതോടൊപ്പം ഇന്ത്യക്ക് വേൾഡ് കപ്പിലേക്കുള്ള യോഗ്യത വളരെ വൈകിയാണ് ഉറപ്പായത്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ടീമിന് ശരിയായ തയ്യാറെടുപ്പിന് സമയം കിട്ടിയില്ല. അന്ന് കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ ഏഷ്യൻ ഗെയിംസിലേക്കായിരുന്നു നൽകിയിരുന്നത്.
ചെരിപ്പില്ലാതെ കളിച്ചതിനാലാണോ ഫിഫ ഇന്ത്യയെ വിലക്കിയത്?
ഇന്ത്യൻ ഫുട്ബോൾ താരങ്ങൾ അന്നുകാലത്ത് ശരിക്കും പലപ്പോഴും ചെരിപ്പില്ലാതെയായിരുന്നു കളിച്ചിരുന്നത്. പക്ഷേ അത് ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ അടയാളം മാത്രമല്ലായിരുന്നു. പല താരങ്ങൾക്കും അങ്ങനെ കളിക്കാനായിരുന്നു കൂടുതൽ കംഫർട്ട് തോന്നിയിരുന്നത്.
1948 ലെ ലണ്ടൻ ഒളിമ്പിക്സിൽ ഫ്രാൻസിനെതിരായ മത്സരത്തിലും ഇന്ത്യ ചെരിപ്പില്ലാതെയായിരുന്നു ഇറങ്ങിയത്. ചില താരങ്ങൾ കൂടുതൽ ഗ്രിപ്പ് കിട്ടാൻ കാലിൽ ബാൻഡേജ് വരെ കെട്ടിയിരുന്നു.
ഫിഫയ്ക്ക് കളിക്കാർ നിർബന്ധമായും ശരിയായ ഫുട്ബോൾ ബൂട്ട് ധരിക്കണം എന്നൊരു നിയമം (Law 4) ഉണ്ടായിരുന്നതും സത്യമാണ്. പക്ഷേ ഇന്ത്യ ബ്രസീലിലേക്ക് പോയതേയില്ല. അതിനാൽ “ചെരിപ്പില്ലാതെ കളിക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞതുകൊണ്ട് ഫിഫ ഇന്ത്യയെ വിലക്കി” എന്ന കഥ പൂർണമായും ശരിയല്ല.
എന്നാൽ ബൂട്ട് ധരിക്കാതിരുന്നതിന്റെ വലിയ തിരിച്ചടി ഇന്ത്യക്ക് പിന്നീട് 1952 ലെ ഹെൽസിങ്കി ഒളിമ്പിക്സിൽ കിട്ടി. മൈനസ് താപനിലയിലുള്ള കനത്ത തണുപ്പിൽ യുഗോസ്ലാവിയ ഇന്ത്യയെ 10-1 ന് തകർത്തു. ചെരിപ്പില്ലാതെ കളിച്ച ഇന്ത്യൻ താരങ്ങൾ ആ സാഹചര്യത്തിൽ പൂർണമായി ബുദ്ധിമുട്ടിയിരുന്നു.